Rozdział IV

Rozdział dedykuję Oktawii - starałam się! :)

Dwójka reprezentantów

,,Jestem tak podekscytowany,

że chyba umyję dzisiaj wszystkie zęby."

Trillian gapiła się w okno w jej Pokoju Wspólnym. Minę miała nieodgadnioną, ale dłonie zacisnęła w pięści. Jej współlokatorki patrzyły raz na siebie, a raz w okno. Wszystkie wiedziały, że list jest do którejś z nich i domyślały się, co może zawierać. Pierwsza otrzeźwiała Hermiona. Wstała z łóżka, na którym przed chwilą siedziała i podeszła do okna, by je uchylić i odebrać list od olbrzymiej sowy. Wróciła na swoje poprzednie miejsce.

- Trillian, to do ciebie! - powiedziała drżącym głosem po odczytaniu nazwiska na kopercie.

Dziewczyna bez słowa podeszła do Hermiony i wzięła list do ręki. Koperta była żółtawa i zaadresowana zielonym atramentem - tak jak listy z Hogwartu.

- No, dalej, otwórz! - odezwała się Ginny. - No chyba, że nie chcesz przy nas...

- Nie, nie, zostańcie - powiedziała zdecydowanie ciemnowłosa i jednym ruchem otworzyła kopertę. Rękami nieco drżącymi z emocji wyjęła list i zaczęła czytać.

Droga panno Black!

Chcemy panią z radością poinformować, że została pani wybrana na jedną z czwórki, która pojedzie na wymianę między uczniowską. 

Mamy nadzieję, że zgodzi się pani na wymianę, inaczej będziemy mieli spory kłopot, bo wybraliśmy czterech najmocniejszych uczniów z szóstego roku. Pani i pewien uczeń, którego tożsamość pozna pani już wkrótce, pojedziecie do Akademii Magii Beauxbatons. Z pewnością zapozna się pani z wieloma uczniami, jak i pozna wiele ciekawych faktów o szkole. Również pani wiedza wzbogaci się o nowe doświadczenia. 

Musi jednak pani przejść kilka krótkich szkoleń na temat AMB, aby tam pojechać. Warto również zaopatrzyć się w chęć działania i pozytywne nastawienie. Reprezentuje pani szkołę, a to wielka odpowiedzialność.

Resztę szczegółów dowie się pani w następny piątek o godzinie 16.30 w gabinecie dyrektora. Pozna tam też pani ucznia, który będzie pani towarzyszył w wymianie. Hasło to Cukierki Niespodzianki.

Z wyrazami szacunku,

Kadra Nauczycielska Hogwartu.

W kopercie były również pliki pergaminów z informacjami o Beauxbatons. Hermiona patrzyła na nie z ciekawością.

- Uau... Trillian, jedziesz do Beauxbatons! - krzyknęła Ginny tonem odkrywcy.

Trill popatrzyła niepewnie na Hermionę, która w odpowiedzi lekko się uśmiechnęła.

- Gratuluję.

- Nno... nie wiem, czy to jest powód do gratulacji - odparła niepewnie Trillian, zerkając nieśmiało na

Hermionę. Ta popatrzyła na nią z oburzeniem.

- Oczywiście, że jest! Gdybym ja to dostała, skakałabym z radości. Pomyśl tylko - poznasz sekrety Beauxbatons, nowych uczniów, dowiesz się mnóstwa niesamowitych rzeczy... 

- ...w Beauxbatons jest dużo przystojnych chłopców - dodała Ginny, puszczając przyjaciółce perskie oko.

- W sumie - powiedziała wybranka, której zaczynało się to wszystko podobać - to może być fajnie.

Następną godzinę spędziły na czytaniu broszurek o Beauxbatons, rozmawianiu o Beauxbatons i gadaniu o wyjeździe Trillian do Beauxbatons. Zastanawiały się również na głos nad tym, kto też będzie towarzyszem Trill.

- Na pewno nie ktoś z Gryffindoru - obwieściła ze smutkiem Hermiona, gdy Ginny zaproponowała Seamusa Finnigana. - Czy tylko ja dokładnie słuchałam przemówienia Dumbledore'a? To musi być ktoś z innego domu.

- No to może jakiś Ślizgon - przestraszyła się Ginevra.

- Nie bądź głupia, Ginn, kto rozsądny wysłałby gdzieś razem na dwa tygodnie Gryfonkę ze Ślizgonem? Musiałby być chory umysłowo.

- Snape jest chory umysłowo - zasępiła się Trillian.

Przez chwilę panowała cisza i każda zanurzyła się we własnych myślach. Nie trwało to jednak długo, bo do ich wspólnej sypialni wpadła Parvati Patil razem z Lavender Brown. Trillian pospiesznie wcisnęła swój list pod łóżko na którym siedziała.

- Lav wróciła! - zapiszczała Parvati. - Czyż to nie cudowne?

Pozostała trójka Gryfonek z pewnością nie uznała tej wiadomości za cudowną. Wymieniły się porozumiewawczymi spojrzeniami, po czym zaczęły przeciągle ziewać i pocierać oczy.

- Jestem skonana. Dobranoc wszystkim! - mruknęła Ginny.

W sobotni poranek wszystkie pięć dziewczyn obudziło się poprzez huk spadającego na podłogę ciała i zrywanej zasłony w łóżku. Po chwili osłupienia wszystkie pobiegły do łóżka Trillian, która jednak leżała na podłodze.

- Nic... nic mi nie jest - powiedziała, powoli wstając i masując bolący kręgosłup. Uszkodzone zasłony naprawiła machnięciem różdżki - już dawno opanowała zaklęcia niewerbalne.

- Co się stało? - spytała cicho Ginny, kiedy już inne dziewczyny zajęły się rozprawianiem o tym, co założą do Hogsmeade.

- Miałam koszmary - odparła beznamiętnie Trillian. - Jak zwykle.

- To może coś oznaczać! Na przykład Harry w tamtym roku zobaczył mojego ta...

- Przecież wiem. Ale moje to zwykłe sny - powiedziała z przekonaniem Gryfonka.

Ginny tylko wzruszyła ramionami, po czym oznajmiła, że dziś jest Hogsmeade, a Fred i George otwierają lokal u Zonka. Trillian bardzo się ucieszyła i, zapominając o swoim koszmarze, zaczęła poganiać Ginny i Hermionę. Gdy już ubrane, umyte i uczesane weszły do Wielkiej Sali, zobaczyły, że jest tam mnóstwo uczniów, którzy również chcą odwiedzić nowy sklep Weasleyów. W powietrzu unosił się smakowity zapach tostów i wspaniale wysmażonych kiełbasek, na które głodne Gryfonki dosłownie się rzuciły. Przechodzący obok profesor Snape popatrzył na nie ze zdegustowaniem.

- Ojej... - westchnęła Hermiona Granger, oczarowana widokiem, który stanął jej przed oczami. Jeżeli kiedykolwiek powątpiewała w zdolności magiczne bliźniaków i uznawała je za nędzne sztuczki, to teraz miała żywy dowód, że się myliła. Nowy sklep Weasleyów był jeszcze piękniejszy od tego na Pokątnej i emanował magią. Już wiedziała, dlaczego bliźniacy wyglądali na takich zmęczonych - po prostu wkładali w ten sklep więcej pracy, niż mogliby wytrzymać. Drugie Magiczne Dowcipy Weasleyów znajdowały się nad sklepem Zonka, na pierwszym piętrze, gdzie jeszcze chyba żaden uczeń nie był. Hermiona była pewna, że jest magicznie powiększony, bo był o wiele bardziej obszerny niż z zewnątrz. W środku wyglądał bardziej tajemniczo i pociągająco, niż w sklepie na Pokątnej. O ile tam większość rzeczy była w krzykliwych kolorach, to tu panował kolor granatowy i biały. Od drewnianej podłogi do sufitu biegły przezroczyste półki, na których stały przeróżne mikstury, przedmioty i eliksiry. Sufit był nieco wyższy od przeciętnego, więc tutaj również była drabina, dzięki której można było się dostać do pożądanego celu. W pomieszczeniu było tylko jedno okno, za to duże i dające mnóstwo jasnego światła. Przy wielkim koszu pełnym przeróżnych słodyczy, które służyły do robienia psikusów, stała grupka małych chłopców. Hermiona zauważyła, że co jakiś czas któremuś z nich wyrastają czułki lub dzieje się im inna dziwna rzecz. Gdzie indziej uczniowie skupiali się przy najnowszych Bombonierkach Lesera. Ją jednak najbardziej ciekawiły eliksiry, które stały na przezroczystych półkach w ładnych flakonikach. Były dość niepozorne, ale wszystkie miały granatowy kolor, choć w różnych odcieniach.  Zafascynowana przeszła obok ucznia z siódmej klasy, który zamienił się w pełzającą czekoladę wśród ogólnej radości, do tych właśnie mikstur. Zauważyła, że Trillian już ogląda magiczne akcesoria, plotkując z samymi bliźniakami, a Ginny namawia Harry'ego, by zjadł Pełzajkę Czekoladową. Odwróciła od nich głowę i przyjrzała się z bliska eliksirom. Niektóre nieustannie się mieniły, inne delikatnie bulgotały. To inne rzeczy z Serii Obronnej!, pomyślała z radością Hermiona, patrząc na nalepkę z napisem ELIKSIR UZDRAWIAJĄCY. Powiodła oczami po innych flakonikach, które miały podobne zastosowanie. Jednak półkę niżej było coś, co już nie zyskało takiej aprobaty u panny Granger. Były to eliksiry wzmagające pamięć, dodające energii, eliksiry rozśmieszające i zmieniające kolor włosów. Hermiona pokręciła głową z niesmakiem, jednak cały ten sklep tak jej się spodobał, że nie podeszła do bliźniaków z zażaleniem. Wiedząc, że tego dnia straci nieprzyzwoicie dużo pieniędzy, zaczęła zakupy.

- To jak? Podoba ci się? - Fred spytał uśmiechniętą Trillian.

- Jeszcze pytasz? Jest świetny - odparła z zadowoleniem na twarzy. W tej chwili tak przypominała Syriusza, że Fred musiał zacisnąć usta, by nie palnąć czegoś głupiego.

- Dzięki.

- Nie ma za co.

- Ależ jest.

- Ależ nie.

- Właśnie, że tak.

- Pójdziesz ze mną na Bal Bożonarodzeniowy?

To pytanie tak zatkało Freda, że przez chwilę to do niego docierało.

- Ee... Oczywiście - odparł nieco zaskoczony, ale też zadowolony chłopak.

- Uff! Nawet nie wiesz jak się cieszę - odetchnęła Trillian.

- A czemu? - Fred ściągnął brwi, nadając swojej twarzy zabawny wyraz. - Nikt cię nie zaprosił?

- Właśnie zaprosił - jęknęła - i to nie jeden.

- Myślisz, że będę mógł przyjść na ten bal? Nie jestem już uczniem. Raczej zbiegłym uczniem - dodał z namysłem.

- Możesz jeść u nas śniadanka, to i na głupi bal pójdziesz - odparła lekkoduszna Trillian.

- Głupi? Myślałem, że dziewczyny kręcą takie rzeczy. No wiesz, sukienki, buciki, pazurki...

- Te rzeczy kręcą Ginny. W sumie to jedyne, co ją łączy z Parvati Patil. Pewnie Ruda nie da mi żyć.

- Tak, tego jestem akurat pewien - zachichotał złośliwie Fred, po czym podbiegł do klienta, który próbował ukraść Detonator Pozorujący o kształcie jabłka.

- Ja też – mruknęła do siebie Trillian, powoli idąc do Ginny, która rechotała z jakiejś pełzającej czekolady.

- Ej! – krzyknęła Weasleyówna. – To Harry!

Kiedy tego samego dnia wróciły do zamku, wszystkie trzy były wyczerpane. Po wizycie w Magicznych Dowcipach miały zamiar jeszcze pooglądać sukienki, jednak były tak zmęczone, że nawet Ginny nic nie mówiła. Nie chciały jeść kolacji, bo nie miały ochoty zwymiotować. Były obżarte słodyczami.

- No, to było coś – powiedziała z uznaniem Ginny, z wysiłkiem rzucając torbę na łóżko. Natychmiast pożałowała swego posunięcia i rzuciła się, by sprawdzić, czy nic drogocennego się nie potłukło.

- Taak, było bardzo fajnie – odparła Trillian, która uparcie szukała swojego kąpielowego ręcznika. Miała obawy, czy dobrze zrobiła, mówiąc Fredowi, że jest reprezentantką Hogwartu. Nie, nie powiedziała, ale wypaliła, gdy tylko weszła do sklepu. Fred to twój przyjaciel! Nie powie nikomu, zganiła się w myślach. Z tą myślą położyła się spać. Tej nocy nic jej się nie śniło.

Dla Trillian lekcje mijały szybko. Ani się nie obejrzała, a był już piątek. Wyciągnęła się wygodnie na wysiedzianym fotelu w jej Pokoju Wspólnym. Zegar pokazywał godzinę szesnastą. Szesnastą… Za pół godziny mam spotkanie! Z westchnieniem poszła do dormitorium dziewcząt, wpadając na Rona, który niósł czarodziejskie szachy ze sklepu bliźniaków. Gdy była już w dormitorium, pobiegła szukać listu. Był pod łóżkiem. Wyszukała fragmentu z hasłem, którego zapomniała. Cukierki Niespodzianki, pamiętaj.

W gabinecie dyrektora był sam dyrektor oraz Minerva McGonagall – opiekunka Gryffindoru.

- Witamy cię – powiedział z uśmiechem profesor Dumbledore. – Drugi reprezentant jeszcze nie przyszedł. Najwidoczniej nie lubi być punktualny... Tak samo jak ty.

- Kto to jest, profesorze? – spytała dziewczyna, dodając „profesorze” tylko dlatego, że była przy nich Minerva.

- Dowiesz się jak przyjdzie – odparła McGonagall. – Choć nie… już jest.

Trillian odwróciła się tak szybko, że aż zabolał ją kark. Wytrzeszczyła oczy na widok Dracona Malfoya stojącego w drzwiach.

- Przepraszam za spóźnienie.

___________________________________________

I jak? Podoba wam się? Wydaje mi się, że to najdłuższy dotąd rozdział. ^^
Przepraszam, że nie dodawałam prawie dwa miesiące, ale zrozumcie - szkoła, problemy, no i jestem na stażu w szablonarni.
Zaszło parę zmian - nie wiem czy wiecie, ale Trillian i reszta są na szóstym roku, a profesor Umbridge jednak nie ma. Jeśli macie jakieś pytania, to śmiało piszcie pod postem.
Nie mogę się doczekać, aż opublikuję rozdział V. Będzie się działo.
Pozdrawiam,
Luniaczek

PS. Miałam ten rozdział dodać specjalnie na moje 14 urodziny (kończę 14 lat 12 czerwca), no ale nie mogłam się powstrzymać.
PS2. Czy jest tu ktoś, kto ogląda Banshee (SzalonąZuzię)? Pytam z ciekawości. ;)