Prolog

,,Dla własnego dobra

czasem trzeba być złym''.

Wysoki, pogodny, lecz stary czarodziej szedł dość samotną aleją, najwyraźniej mając jakiś cel. Miał na sobie śliwkowy garnitur z aksamitu i dzięki temu wyglądał ciut groteskowo. Skręcił w ponurą ulicę, przy której stały jednakowe budynki ze zniszczonej brązowej cegły. Nie zwalniając średniego tempa, jegomość otworzył furtkę jednego z nich.

Miał naprawdę duże wątpliwości co do tej wizyty, ale nie chciał jej dłużej przekładać. Już od dawna powinien to zrobić, i doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Co go zniechęcało? Strach, niepewność, a może obawa, że przeszły fakt się powtórzy? Tak... zdecydowanie to ostatnie.

Ale to był Albus Dumbledore, który zawsze miał rację i zwykle stawiał na swoim. Niezwykle mądry, inteligentny człowiek, przy tym wyjątkowo dobry i troskliwy. Był uważany za największego czarodzieja na świecie.

Kamienica, do której podążał, była taka sama jak wszystkie inne, z tą różnicą, że na jej bramie była przymocowana metalowa tablica "Sierociniec Wool's". Nie była ona dla niego obca. Wszedł do środka, przedtem pukając. Otworzyła mu pani Cole. Wyglądała tak jak zawsze; wysoko upięte włosy, chyba nieśmiertelna brązowa suknia i ten ściągnięty wyraz twarzy - coś w stylu Minerwy.

- Pan Damblendere? - spytała. Najwyraźniej nadal go pamiętała.

- Dzień dobry, pani Cole. - Dumbledore uprzejmie uchylił czapki. 

- Co pana tu sprowadza? Kolejne dziecko nadaje się... do tej szkoły? - zdziwiła się. - Muszę panu powiedzieć, że od tamtego czasu, kiedy pan zabrał Toma, żadne nie sprawia większych kłopotów.

- Ale jest jedno, które... chciałbym zobaczyć - rzekł cicho Albus. - Mianowicie... czy jest tu Trillian Black?

- Jest - odparła po krótkim zastanowieniu. - Też jest dziwna i taka cicha. Nie sprawia jednak kłopotów. Mogę od razu pana do niej zaprowadzić.

Dumbledore tylko skinął głową. Korytarz w sierocińcu był tak samo ponury jak reszta budynku. Obszarpane ściany, pomalowane na kolor, który pierwotnie chyba miał być zielonym, wydeptana, czysta podłoga i kilka kinkietów na ścianach. Coraz widywał kolejne jednakowe drzwi. Przed jednymi wreszcie stanęła pani Cole - ciekawe, jak się jej udało je wszystkie zapamiętać?

- Mam pana zostawić? - spytała.

- Tak, proszę - odparł czarodziej.

Kiedy odeszła, delikatnie popukał w drzwi. Usłyszał ciche, delikatne i nieco zdziwione "proszę". Wszedł do pokoju. Był bardzo podobny do pokoju Toma, spartańskie i niewygodne łóżko, szafa, mikroskopijnych rozmiarów stolik oraz dwa stare krzesła. Na łóżku siedziała szczupła dziewczynka, beztrosko machająca nogami, minę jednak miała niewzruszoną. Cienkie dłonie oparła o łóżko i spojrzała na niego szarymi oczami, bardzo podobnymi do pewnego człowieka...

- Dzień dobry - oznajmiła. Odgarnęła ciemne włosy z bladej twarzy.

- Witam - powiedział pogodnie staruszek. - Jestem Albus Dumbledore i... chciałbym ci o czymś powiedzieć.

Harry poczuł, że obraz mu się rozmazuje, z powrotem jest w gabinecie Dumbledore'a, który stoi koło niego.

- On... ma córkę? - wydusił Harry. - I nic mi pan nie powiedział?

- Tak - rzekł Dumbledore z niechęcią w głosie.

*

Cześć wam...

Choć pewnie nie będzie zbyt wielu was c;

Zatęskniłam za pisaniem i jednak postanowiłam wrócić z nową historią. Zapewne nikt mnie nie pamięta, bo nick zmieniałam regularnie co trzy dni :>> Nie jestem pewna, czy tak właśnie w książkach były napisane wspomnienia, ale w Komnacie - owszem :)
No i przepraszam za wszelkie błędy, wszystkie starałam się wyłapać.

Historia może i nierewelacyjna, ale pisze się przecież dla siebie.

Prawda?
PS. Nie wiem, co się dzieje z moim szablonem, sama go robiłam, więc nie jest taki... professional, ale nagłówek nie da się inaczej ustawić. Tzn, u mnie jest dobrze, ale niektórzy mi mówią, że się przesuwa u nich. O.o 
Więc, jeśli możecie, nie zwracajcie na to uwagi...